Co to jest łysienie androgenowe u kobiet?

Bardzo wiele może być przyczyn nadmiernego wypadania włosów u kobiet. Potrzebna jest naprawdę głęboka wiedza – i to nie tylko z obszaru bezpośrednio związanego z włosami – by postawić właściwą diagnozę. Statystycznie najczęściej u kobiet spotkamy się z łysieniem występującym w konsekwencji zmiany poziomu estrogenów. To z kolei może być związane ze zmianami występującymi w organizmie w trakcie lub po menopauzie, z odstawieniem tabletek antykoncepcyjnych lub po zakończeniu ciąży. Kolejną grupą potencjalnych przyczyn będą choroby tarczycy (tak te związane z nadczynnością, jak i niedoczynnością jej pracy). Nadmierne wypadanie włosów może być także skutkiem niedoborów żelaza lub innych mikroelementów i białek. Szczególnie często przyczyny z tej grupy mogą być powiązane ze stosowaniem restrykcyjnych diet eliminacyjnych lub bardzo nisko kalorycznych. Na koniec trzeba wymienić – na szczęście statystycznie dość rzadko spotkane – łysienie androgenowe kobiece.

Może ono pojawiać się u kobiet w różnym wieku, rozwijać się tak w sposób ciągły (ze stałą intensywnością), jak i „falami” (z okresami o dużej intensywności przedzielonymi czasem, gdy sytuacja nie zmienia się).

Zasadniczą przyczyną występowania łysienia typu męskiego u kobiet są uwarunkowania genetyczne. (związane z występowaniem szeregu genów i w sposób nie do końca poznany). Przyczyny te można podzielić na dwie grupy:

  • Zbyt wysoki w stosunku do normy dla kobiet poziom stężenia pochodnej testosteronu DHT (dihydrotestosteron), powstającej na skutek działania enzymu 5α-reduktazy.
  • Zbyt duża reaktywność mieszków włosowych na obecność DTH (przy normalnym poziomie stężenia tego hormonu w tkankach).

Jak widać, nie ma możliwości trwałego usunięcia wskazanych wyżej przyczyn łysienia. Można tylko – stosując odpowiednio dobrane środki (zazwyczaj farmakologiczne) hamować ich działanie.
Warto zaznaczyć, że łysienie androgenowe występujące w formie FPHL wykazuje silną korelacje (75% przypadków) z chorobą zespołu policystycznych jajników.

Widocznym objawem łysienia androgenowego u kobiet jest najczęściej tak zwana „rozlana” forma łysienia (FPHL- Female Pattern Hair Loss), gdy coraz rzadsze włosy na przedniej i górnej części głowy powodują powstanie charakterystycznej „choinki” – coraz bardziej rozszerzającego się przedziałka. U kobiet cierpiących na łysienie androgenowe skraca się faza wzrostu włosa (anagen), wydłuża się zaś faza spoczynkowa (telogen). W konsekwencji, rosną coraz krótsze włosy. Jednocześnie następuje powolna degradacja mieszków włosowych – włosy rosną coraz słabsze i cieńsze (włosy terminalne zastępowane są w ostateczności włosem typu vellus).

Skala Ludwiga

Rys: Skala Ludwiga.

Do opisu stanu rozwijającego się łysienia FPHL powszechnie używana jest skala Ludwiga (rys.).

U niektórych kobiet, cierpiących na łysienia androgenowe, rozwija się ono według schematu charakterystycznego dla mężczyzn – z łysieniem koncentrującym się w kątach czołowych (zakola) oraz na szczycie głowy. Zdarzają się przypadki, gdy oba te schematy występują łącznie.

Leczenie łysienia androgenowego u kobiet jest procesem złożonym i powinno być prowadzone indywidualnie przez kompetentnego lekarza. Zazwyczaj stosowany jest minoxidil: w roztworze 2% (najczęściej) lub 5% (nieco rzadziej, gdy kuracja substancją w niższym stężeniu nie przyniosła spodziewanych efektów). Prowadzone są także kuracje skojarzone: spironolakton plus doustnie przyjmowany minoksidil.

Często (i z dobrymi wynikami!) korzysta się z leków regulujących stężenie hormonów androgenowych (testosteronu i jego pochodnych): octanu cyproteronu, spironolaktonu, flutamidu.

Niezależnie od prowadzonej terapii farmakologicznej warto także sięgnąć po naświetlania laserem LLLT (na przykład iRestore), a także z mezoterapii igłowej.

Dodaj komentarz